Mijn vader en ik – Oogst

2011

Vader is er de laatste dagen van overtuigd dat er nodig gecombined moet worden. Hij heeft de loonwerker gebeld maar krijgt die niet te pakken. Dan belt hij zijn vriend J., en vraagt of hij dat kan regelen. Vanuit Zeeland kan vader dat immers zelf niet doen. Wat hem betreft is het goed als hij zeker weet dat J. het in de gaten houdt, hij zal het dan kunnen loslaten.

Het is een van de verwarringen waar vader vaker last van heeft de laatste tijd. Het is augustus, langs ons huis rijden de trekkers met graanwagens af en aan. Door de straat langs verzorgingshuis de Cederhof komen die niet. Maar verzorgster W. komt van een boerderij en vertelt vader dat haar broer op de ouderlijke boerderij druk is met de oogst. Zij dacht vader iets herkenbaars te vertellen. Dat deed ze zeker!

In vaders kamer hangt een schilderij. Het laat een veld met hooischoven zien. Of zijn het vlasschoven? Die worden ook zo gevormd. Een vrouw met een lange rok zit geknield op de voorgrond; zoekt ze aren, of verzamelt ze die juist om ze bijeen te binden? Op de achtergrond is de kerktoren van een dorpje zichtbaar. Ik weet niet of het schilderij een titel heeft, maar het zou zo maar ‘Oogst’ kunnen heten. Het schilderij hoort helemaal bij mijn ouderlijk huis; vroeger hing het boven de trapopgang. Als kind associeerde ik die vrouw – die ik eigenlijk nooit als vrouw herkend had – met mijn opa. Dat was mijn opa, vroeger toen hij nog boer was.

Achter ons huis liggen nog strobalen, zegt vader. Die moeten nodig weggehaald worden, want die zijn nog van mij. Nee pa, die liggen er niet, alles wat van jou was, is daar al lang weg. Meestal als ik zoiets zeg, weet hij het ook wel. Dan realiseert hij zich dat heden en verleden door elkaar lopen en dat het verleden hem weer eens de baas is. Maar nu is het hardnekkig. Hij blijft erbij dat die strobalen weggehaald moeten worden. Ik laat het maar zo, het gaat wel weer over weet ik.

Aan het eind van dat jaar overleed mijn vader. Het schilderij met mijn opa en de vage kerktoren hangt nu op onze overloop.